(ΜΕΡΟΣ 3) Ο Καλύτερος Φίλος της Κόρης μου Της Έραβε ένα Φόρεμα για τον Χορό Αφότου Κάθε Μαγαζί Μας Έλεγε ότι Ήταν Πολύ Μεγάλη για ένα Όμορφο Φόρεμα - Τι Άλλο Έκανε στον Χορό Άφησε Όλους Άφωνους

 

ΜΕΡΟΣ 3

Η Χέιζελ στεκόταν μπροστά στον καθρέφτη χωρίς να μπορεί να πάρει τα μάτια της από το φόρεμα.

Για πρώτη φορά μετά τον χαμό του Μέισον...

Δεν έβλεπε μόνο τον πόνο.

Έβλεπε ξανά τον εαυτό της.

«Είναι... πανέμορφο...» ψιθύρισε.

Ο Ίλαϊ χαμογέλασε διακριτικά.

«Σου αξίζει.»

Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.

«Δεν ξέρω πώς να σε ευχαριστήσω.»

Εκείνος απλώς σήκωσε τους ώμους.

«Χαμογέλα. Αυτό αρκεί.»

---

Λίγη ώρα αργότερα έφτασαν μαζί στον σχολικό χορό.

Ο Ίλαϊ φορούσε ένα απλό κοστούμι από κατάστημα μεταχειρισμένων.

Δεν τον ένοιαζε.

Όλα τα βλέμματα στράφηκαν στη Χέιζελ.

Οι ίδιοι άνθρωποι που πριν λίγες μέρες την έκαναν να ντρέπεται...

Τώρα δεν μπορούσαν να πάρουν τα μάτια τους από πάνω της.

Μερικά κορίτσια ψιθύριζαν μεταξύ τους.

Άλλοι χειροκροτούσαν.

Ακόμη και οι καθηγητές έμειναν έκπληκτοι.

Η Χέιζελ περπατούσε αργά, κρατώντας το κεφάλι ψηλά.

Για πρώτη φορά μετά από έναν ολόκληρο χρόνο...

Δεν προσπαθούσε να κρυφτεί.

---

Η μουσική άρχισε.

Τα παιδιά χόρευαν.

Γελούσαν.

Και για λίγες ώρες, η κόρη μου έμοιαζε ξανά με το χαρούμενο κορίτσι που ήταν κάποτε.

Νόμιζα πως αυτή ήταν ήδη η μεγαλύτερη έκπληξη της βραδιάς.

Έκανα λάθος.

Ξαφνικά, ο Ίλαϊ πλησίασε τον DJ.

Πήρε το μικρόφωνο.

Η μουσική σταμάτησε.

Όλη η αίθουσα γύρισε προς το μέρος του.

Η Χέιζελ τον κοίταξε απορημένη.

«Ίλαϊ... τι κάνεις;»

Πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Θέλω να πω μόνο λίγα λόγια.»

Η αίθουσα βυθίστηκε στη σιωπή.

«Χέιζελ... ξέρω ότι αυτή η χρονιά ήταν η πιο δύσκολη της ζωής σου.»

Η Χέιζελ κατέβασε το βλέμμα.

«Ξέρω επίσης πως υπάρχει ένας άνθρωπος που θα ήθελε περισσότερο από όλους να σε δει να χαμογελάς απόψε.»

Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.

Όλοι κατάλαβαν σε ποιον αναφερόταν.

Στον Μέισον.

Ο Ίλαϊ την κοίταξε συγκινημένος.

«Πριν από λίγες μέρες... υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως δεν θα άφηνα αυτή τη βραδιά να γίνει άλλη μια ανάμνηση γεμάτη πόνο.»

Έκανε μια μικρή παύση.

Και μετά είπε τα λόγια που κανείς δεν περίμενε.

«Χέιζελ... κοίτα κάτω από το μεγαλύτερο τριαντάφυλλο του φορέματός σου.»

Η αίθουσα πάγωσε.

Η Χέιζελ άρχισε να τρέμει.

Με αργές κινήσεις άγγιξε το μεγάλο υφασμάτινο τριαντάφυλλο στη μέση του φορέματος.

Ένιωσε κάτι κρυμμένο μέσα του.

Έβγαλε προσεκτικά ένα μικρό διπλωμένο αντικείμενο.

Το άνοιξε...

Και την ίδια στιγμή άφησε μια κραυγή που έκανε όλη την αίθουσα να παγώσει.

Όταν σήκωσε στα χέρια της αυτό που είχε μόλις βρει...

Κανείς δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυά του.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

ΜΕΡΟΣ 4

Επόμενος→